به نام خدا

وقتي كه نگات مي شينه روي دويار اتاقم ** عكس تو توي قاب چوبي دوباره مياد سراغم

ياد اون روزا مي افتم ، با تو بودن زير بارون ** وقتي كه شرمنده بودن ، پشيمون ليلي و مجنون

ياد اون شبا مي افتم ، لب اون چشمه ي جاري ** كه گرفت از ما يه عكاس ، دو تا عكس يادگاري

يكي شون سهم تو بود و يكي شونم مال من بود ** كجا فكرشو مي كرديم ، آخرش جدا شدن بود

زير رعد و برق تقدير ، من و تو با هم شكستيم ** توي رؤياهامون اما ، هنوزم صاف و يه دستيم

گل سرخي اينجا روي طاقچس ، خاطرش هست و خودش مرد ** توي ميدون زمونه ، من و تو بازي رو باختيم

تقصير طالع ما بود ، سرنوشتو خوب شناختيم ** مث اون كلاغ قصه ، كه نمي رسيد به خونه

دوس نداش كه مال هم شيم دست بي رحم زمونه ** اسمش اينه كه تو رفتي ، يادگاريت رو به رومه

تو رو داشتن تا هميشه منتهاي آرزومه ** بي گناهي ، اما كوچت ، چه آتيشي زد به ريشه م

هميشه بهت مي گفتم ، نباشي ديوونه مي شم ** مي دوني ما بي گناهيم ، جرممون فقط وفا بود

هيچ دلي راضي نمي شه ، كه بگه تقصير ما بود ** مخمل خاطره ي تو ، تو صندوقچه ي چوبي

خوابيده مثل يه قصه ، پر راز و پر خوبي ** تو رو مي سپرم به دست صاحب پونه و خورشيد

اما افسوس و صد افسوس كه تو رو به من نبخشد** شايد يه روزي دوباره..............

------------------
ديشب صداي قلب تو سكوت سردم را شكست ** هرم حضور ياد تو زخم مرا مرحم نشست

از شوق ديدار رخت اين دل دوباره پر گرفت ** ساز خموش زندگي اهنگ عشق از سرگرفت

زخمه شدي برساز من اواي دل را گوش كن ** بشنو كه مجنون توام جام وفارانوش كن

چشمان توايينه ام مهرغمت بر سينه ام ** ايينه دار دل تويي سر كن غم ديرينه ام

بيهوده از تو دم زنم اهي بر اين ماتم زنم ** دانم كه دل دادي به غير بيدار شوغيرتم
----------------------------
به نام خدا

اي نگاهت نخي از مخمـــل و از ابريشـــم *** چند وقت است که هر شب به تـو مي انديشم

به تـو آري به تـو يعني به همان منظر دور*** به همان عشق صميمي به همان باغ بلور

به همان سايه همان وهـــم همان تصــــويري *** که سراغش را ز غـــزل هاي خودم مي گـيري

بـه همان زل زدن از فاصلـه دور به هــم *** يعني آن شيـوه فهماندن مـنظـور به هـم

به تبســـم ؛ به تکلـــم ؛ بـه دل آرايي تــــو*** به خموشـــي ؛ به نماشــا ؛ به شکيبايي تــــو

شبحي چندشب است آفت جانم شده است *** اول نـام کسي ورد زبانــــم شده اسـت

در من انگارکسي در پــي انکـــار من اسـت *** يک نفـــر مثل خودم عاشق ديدار من اســت

يک نفرساده چنان ساده که ازسادگي اش *** مي توان يک سـره پي برد به دلدادگي اش

يک نفرسبــزچنان سبـــزکه ازسرسبـــزي اش *** مي توان پل زد ازاحسـاس خدا تــا دل خويش

آي آبي رنگ تراز آئينه يک لحظه بـــايست *** داني اين شبـح هـر شبه تصوير تـــو نيست

اگراين شبـــح هر شبــــه تصوير تــــو نيست *** پس چرا رنگ تــــو آئينه اين قدر يکـي است

حتم دارم که تــوئي اين شبــح آئينه پوش *** عاشقي جرم قشنگي است به انکار مکوش

آري آن سايه که شــب آفت جـانم شده بود*** آن الفبــــا که همــه ورد زبانـــم شده بود

اينک از پشت دل آئينــــــه پيدا شده است *** و تماشـــاگه اين خيل تماشـــا شده است

---------------------
به نام خدا

مرا يکدم دل از خوبان جدا نيست *** ولي صد حيف که در خوبان وفا نيست

به خوبان دل سپردن کار سهل است *** زخوبان دل بريدن کار من نيست
****************
مي رسد روزي که فرياد وفا را سر کني *** مي رسد روزي که احساس مرا باور کني

مي رسد روزي که نادم باشي از رفتار خود *** خاطرات رفته ام را مو به مو از برکني

مي رسد روزي که تنها ماند از من يادگار *** نامه هاي کهنه اي را که به اشکت تر کني

مي رسد روزي که صبرت سر شود در پاي من *** آن زمان احساس امروز مرا باور کني


---------------------------
به نام خدا


هرگز نميرد آنكه دلش زنده شد به عشق

شب شده ساكته دوباره خونه *** ميگرده دل دنبال يك بهونه

ميگرده باز گنجه ي خاطراتو *** پي يه حرف ناب و عاشقونه

عكس تو رو باز ميذاره روبروش *** كه تا ته شب واسه تو بخونه

دلم تو التهابه كه چه جوري *** قدر چشاي نازتو بدونه

تو عصري كه قحطي عطر ياسه *** اما به جاش دوست دارم گرونه

كافيه اسمتو يه جا ببينم *** تا حس شعرم بزنه جونونه

من نميتونم بگم اندازه شو *** اينو فقط شايد خدا بدونه

محاله كه عشق ما رو ندونن *** برو سوال كن از گلاي پونه

اگه بخوان خيلي كم از تو بگن *** ميگن همون كه خيلي مهربونه؟

بي خبري تو ولي از حال من *** ميندازم اينو گردن زمونه

چقدر حسوديم ميشه وقتي همه *** بهم ميگن دل تو پيش اونه؟

من خودم باز ميزنم به اون راه *** ميگم بياريد واسه من نشونه

اما تا كي فريب بدم دلم رو *** اون داره كلي آدرس و نشونه

مهم ولي تويي كه اسم نازت *** با من يه جايي پشت آسمونه

اونا نميدونن ستاره هامون *** دوتاس ولي توي يه كهكشونه

اينو بخون تا دوباره بدوني *** ديوونتم، ديوونتم، ديوونه

به نام خدا

سراب

عمري به سر دويدم در جست وجوي يار جز دسترس به وصل ويم آرزو نبود ** دادم در اين هوس دل ديوانه را به باد اين جست و جو نبود

هر سو شتافتم پي آن يار ناشناس گاهي ز شوق خنده زدم گه گريستم ** بي آنكه خود بدانم ازين گونه بي قرار مشتاق كيستم

رويي شكست چون گل رويا و ديده گفت اين است آن پري كه ز من مي نهفت رو ** خوش يافتم كه خوش تر ازين چهره اي نتافت در خواب آرزو

هر سو مرا كشيد پي خويش دربدر اين خوشپسند ديده زيباپرست من ** شد رهنماي اين دل مشتاق بي قرار بگرفت دست من

و آن آرزوي گم شده بي نام و بي نشان در دورگاه ديده من جلوه مي نمود ** در وادي خيال مرا مست مي دواند وز خويش مي ربود

از دور مي فريفت دل تشنه مرا چون بحر موج مي زد و لرزان چو آب بود ** وانگه كه پيش رفتم با شور و التهاب ديدم سراب بود

بيچاره من كه از پس اين جست و جو هنوز مي نالد از من اين دل شيدا كه يار كو ؟ ** كو آن كه جاودانه مرا مي دهد فريب ؟ بنما كجاست او


----------------

با تو ستاره ميشوم...

هميشه از نگاه تو با تو عبور ميکنم *** ازين که عاشق توام حس غرور ميکنم

دوباره با سلام تو تازه ي تازه ميشوم *** با نفس ساده ي تو غرق ترانه ميشوم

با تو ستاره ميشوم...با تو ستاره ميشوم...با تو ستاره ميشوم...

از سايه هاي ملتهب هميشه ميگريختم *** با رفتن تو هر نفس بغض دوباره ميشوم

ناجي شام شوکران هميشه عاشقم بمان *** به حرمت حضور توچون تو يگانه ميشوم

خانه به خانه ديدمت همچو فسانه ديدمت*** با تو ستاره ميشوم با تو ستاره ميشوم

با تو ستاره ميشوم...با تو ستاره ميشوم... با تو ستاره ميشوم...


------------------------

به نام خدا

نام تو را خوا ندم و شعري سپيد *** در غز لستا ن خيا لم د ميد

در پي نا م تو غزل مست مست *** آمد و د ر خلوت شعرم نشست

حرف تو را گفتم گويي بهار *** با دل من دا شته صد ها قرار

نا م تو آ غا ز شكوفايي است *** حرف تو لبريز ز گويايي است

پيش قد وم تو افق خم شده *** سنگ پر ا ز صحبت زمزم شده

بيد اگر خم شده مجنون توست *** لاله ا گر سوخته دل خون توست

سرو ا گر قا متي ا فر ا شته *** را يت سبز تو نگه داشته

گل چو به توصيف تو پردا خته *** گونه ا ش از شوق گل ا ندا خته

آ ب ز حرف تو زلا ل آ مد ه *** رود ا ز ا ين زمزمه حا ل آمد ه

غنچه به عطر نفست باز شد *** فصل شكفتن ز تو آغاز شد

شعر ا گر عا طفه آموخته *** چشم به لعل غزلت دوخته

آ يينه و آ ب زلال توا ند *** در همه جا غرق خيا ل توا ند

آ ب گرفته ا ست ز رو يت وضو *** آ ب به لطف تو پر از آ برو

هر چه بها ر ا ست ز لبخند توست *** هر چه شكوفه ا ست ز پيوند توست

بي تو سخن بود تغزل نبود *** عا طفه و عشق و تخيل نبود

بي تو سخن ها همه بي با ل بود *** سيب سبد هاي غزل كا ل بود

عشق و سخن را به هم آ ميختي *** صد غزل تا زه در آ ن ريختي

پنجره ا ت تا غزل آ غا ز كرد *** بسته ترين پنجره را با ز كرد

ني همه جا ا ز تو حكا يت كند *** سا ده صميما نه صدا يت كند

پنجره تا سوي تو وا مي شود *** خانه پر از آ يينه ها مي شود

به نام خدا

سفر نرو چشم انتظارم نذار *** بيا تو باز سر روي شونه ام بذار

مي خواهم تموم عمرمو من خاك پايت كنم *** چشمام و بدم برات جون و فدايت كنم

بذار كه خوب نگاهت كنم براي آخرين بار *** نمي تونم بهت بگم خدا تو را نگه دار

هر چي كه تو دلم بود چه صادقانه گفتم *** نذار كه بيشتر از اين به پاي تو بيفتم


حقيقت و واست بگم به آخر خط رسيدم *** اينو بدون از همه كس توي زندگيم دل بريدم

نمي دوني چقدر تنگ دلم براي ديدنت *** براي مهربونيات نوازشت بوئيدنت

تا جون دارم هميشه پا به پاتم *** تا دم مرگم كه باشه من يكي باز فداتم

[align=center]
گفتمش : دل میخری؟
گفتا چند؟
گفتمش دل مال تو تنها بخند!
خنده کرد و دل ز دستانم ربود
تا به خود باز آمدم او رفته بود
دل ز دستانش بر زمین افتاده بود
جای پایش روی دل جا مانده بود !!!

[/align]

گفتم نرو پرپر میشم
گفتی: میخوام رها باشم
گفتم: آخه عاشق شدم
گفتی:میخوام تنها باشم
گفتم: دلم
گفتی: بسوز
گفتی: یه عمری باز هنوز
گفتم: پس عمرم چی میشه
گفتی: هدر شد شب و روز
گفتم: آخه داغون میشم
گفتی: به من خوش میگذره
گفتم: بیا چشمام تویی
گفتی: آخر کی میخره
گفتم: منو جنس میبینی؟
گفتی: آره بی قیمتی
گفتم: یه روز کسی بودم
با من نکن بی حرمتی
گفتم: صدام میمیره باز
گفتی: با درد بسوز بساز
گفتم : حالا که پیر شدم
گفتی: که از تو سیر شدم
گفتم: تمنا میکنم
گفتی: میخوام خردت کنم
گفتم: بیا * تنو
گفتی: فراموش کن منو

دلم برات تنگ شده
نمي‏دوني چقد دلم برات تنگ شده
با اينكه هميشه بيادتم ولي نمي‏دونم چرا بعضي وقتها
احساس دلتنگي عجيبي ميكنم
اندوه دوري از تو
گاهي،
مرا براي ادامه زندگي به شك مي‏اندازد
چگونه زيستن را
زماني از تو آموختم
و لذت عشق را
با تو تجربه كردم
اما اينك ...
نه زندگيم جاني دارد، نه عشقم رنگي
واين، ...
مرا براي ادامه زندگي به شك مي‏اندازد

يادمان باشد اگر شاخه گلي را چيديم وقت پر پر شدنش سوز و نوايي نکنيم...
يادمان باشد سر سجاده عشق جز براي دل محبوب دعايي نکنيم...
يادمان باشد از امروز خطايي نکنيم گرچه در خود شکستيم صدايي نکنيم...
يادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند طلب عشق ز هر بي سر و پايي نکنيم

به روی گونه تابیدی و رفتی
مرا با عشق سنجیدی و رفتی
تمام هستی ام نیلوفری بود
تو هستی مرا چیدی و رفتی
کنار انتظارت تا سحر گاه
شبی همپای پیچک ها نشستم
تو از راه آمدی با ناز و آن وقت
تمنای مرا دیدی و رفتی شبی از عشق تو با پونه گفتم
دل او هم برای قصه ام سوخت
غم انگیزست توشیداییم را
به چشم خویش فهمیدی و رفتی
چه باید کرد این هم سرنوشتی ست
ولی دل رابه چشمت هدیه کردم
سر راهت که می رفتی تو آن را
به یک پروانه بخشیدی و رفتی
صدایت کردم از ژرفای یک یاس
به لحن آب نمناک باران
نمی دانم شنیدی برنگشتی
و یا این بار نشنیدی و رفتی
نسیم از جاده های دور آمد
نگاهش کردم و چیزی به من گفت
تو هم در انتظار یک بهانه
از این رفتار رنجیدی و رفتی
عجب دریای غمناکی ست این عشق
ببین با سرنوشت من چه ها کرد
تو هم این رنجش خاکستری را
میان باد پیچیدی و رفتی
تمام غصه هایم مثل باران
فضای خاطرم را شستشو داد
و تو به احترام این تلاطم
فقط یک لحظه باریدی و رفتی
دلم پرسید از پروانه یک شب
چرا عاشق شدی درد عجیبی ست
و یادم هست تو یک بار این را
ز یک دیوانه پرسیدی و رفتی
تو را به جان گل سوگند دادم
فقط یک شب نیازم را ببینی
ولی در پاسخ این خواهش من
تو مثل غنچه خندیدی و رفتی
دلم گلدان شب بو های رویا ست
پر است از اطلسی های نگاهت
تو مثل یک گل سرخ وفادار
کنار خانه روییدی و رفتی
تمام بغض هایم مثل یک رنج
شکست و قصه ام در کوچه پیچید
ولی تو از صدای این شکستن
به جای غصه ترسیدی و رفتی
غروب کوچه های بی قراری
حضور روشنی را از تو می خواست
تو یک آن آمدی این روشنی را
بروی کوچه پاشیدی و رفتی
کنار من نشستی تا سپیده
ولی چشمان تو جای دگر بود
و من می دانم آن شب تا سحرگاه
نگاران را پرستیدی و رفتی
نمی دانم چه می گویند گل ها
خدا می داند و نیلوفر و عشق
به من گفتند گل ها تا همیشه
تو از این شهر کوچیدی و رفتی
جنون در امتداد کوچه عشق
مرا تا آسمانها با خودش برد
و تو در آخرین بن بست این راه
مرا دیوانه نامیدی و رفتی
شبی گفتی نداری دوست من را
نمی دانی که من آن شب چه کردم
خوشا بر حال آن چشمی که آن را
به زیبایی پسندیدی و رفتی
هوای آسمان دیده ابریست
پر از تنهایی نمناک هجرت
تو تا بیراهه های بی قراری
دل من را کشانیدی و رفتی
پریشان کردی و شیدا نمودی
تمام جاده های شعر من را
رها کردی شکستی خرد گشتم
تو پایان مرا دیدی و رفتی

به من گفتی که دل دریـا کن ای دوست
همه دریا از آن ما کن ای دوست
دلـم دریــا شـد و دادم بـه دستت
مکش دریا به خون ، پروا کن ای دوست

به من گفتی که دل دریـا کن ای دوست
همه دریا از آن ما کن ای دوست
دلـم دریــا شـد و دادم بـه دستت
مکش دریا به خون ، پروا کن ای دوست

دل...

این دل امشب با هزار آه

            مانده است بی چراغ در انتخاب راه

دیگر زمانی برای فکر ندارد

            ترس خیال مرا می کشد به عمق چاه

ترسم که راهی گزینم به غیر راه

            راهی که شاید شود سبب هزار گناه

راهی که می رسد به ترکستان عشق

             راهی پر از تاریکی شب بدون ماه

راهی مثال آب بروی خاکستر سرد

             بی روح جان به رنگ های شامگاه

من منتظر صبح امیدم که شاید

             خارج کند مرا از این شب سیاه

پیمان خان تو هم عاشق بودی به ما نمی گفتی شیطون!