روزي يك مرد ثروتمند ، دختر بچه كوچكش را به يك ده برد تا به او نشان دهد مردمي كه در آن جا زندگي مي كنند چقدر فقير هستند . آن ها يك روز و يك شب را در خانه محقر يك روستايي به سر بردند .
در راه بازگشت و در پايان سفر ، مرد از دخترش پرسيد : « نظرت در مورد مسافرت مان چه بود ؟ »
دختر پاسخ داد : « عالي بود پدر ! »
پدر پرسيد : « آيا به زندگي آن ها توجه كردي ؟ »
دختر پاسخ داد: « فكر مي كنم !»
پدر پرسيد : « چه چيزي از اين سفر ياد گرفتي ؟ »
دختر كمي انديشيد و بعد به آرامي گفت : « فهميدم كه ما در خانه يك سگ داريم و آن ها چهار تا . ما در حياط مان فانوس هاي تزئيني داريم و آن ها ستارگان را دارند . حياط ما به ديوارهايش محدود مي شود اما باغ آن ها بي انتهاست !»
در پايان حرف هاي دختر ، زبان مرد بند آمده بود .
دختر اضافه كرد : « متشكرم پدر كه به من نشان دادي ما واقعأ چقدر فقير هستيم !»

بيا
وعده دادي كه بيائي و به ما سر بزني بار ديگر به فضاي غزلم پر بزني دراين خانه دل ماست تپش مي‏خواهد كاشكي يك سرانگشت براين در بزني سنگ خوب است ولي آينه‏ها مي‏گويند: كه نبايد به پرو بال كبوتر بزني توي اين دفتر نقاشي انديشة من كاش هاشور به آلاله و شبدر بزني شعر، سنجاق سر زلف گره گير شماست گيسوي شعر مرا شانة ديگر بزني چه خزاني است پراز رنگ، تو را مي‏طلبم در حريم شب تارم گل اختر بزني آفتاب دو جهان مي‏شود امشب غزلم تو اگر بارقه بر جان مكدر بزني جان آنست نه از قهر كه از لطف مزيد به ورق پاره شعرم همه آخر بزني

خوش به حال آسمون كه هر وقت دلش بگيره بي بهونه مي باره ... به كسي توجه نمي كنه ... از كسي خجالت نمي كشه ... مي باره و مي باره و ... اينقدر مي باره تا آبي شه ... *آفتابي شه...!!! کاش ... کاش مي شد مثل آسمون بود ... كاش مي شد وقتي دلت گرفت اونقدر بباري تا بالاخره آفتابي شي ... بعدش هم انگار نه انگار كه بارشي بوده ... انگار نه انگار كه غمي بوده ... همه چيز فراموشت بشه ...!!! كاش مي شد