آزمایشOPERA

در سال 2008،فیزیکدانان ذره ای تصمیم گرفتند برای آزمودن پدیده ای به نام ارتعاشات  نوترینویی،آزمایشی طراحی کنند.این آزمایش OPERA نام گرفت.

در نظریه مدل استاندارد،ذراتی به نام نوترینو وجود دارند که دارای سه،به اصطلاح، طعم موئون،تاو و الکترون هستند.طبق پیش بینی فیزیکدانی به نام Bruno Pontecorvo،نوترینویی با یک طعم خاص،ممکن است در زمان دیگری با طعمی متفاوت اندازه گیری شود.احتمال اندازه گیری طعمی خاص برای یک نوترینو ، با انتشار آن، متناوباً  تغییر میکند.به این پدیده،ارتعاشات نوترینویی میگویند.

در این آزمایش،شتاب دهنده SPS واقع در CERN،پرتویی از موئون نوترینوها را به طرف LNGS ،آزمایشگاهی واقع در گران ساسوی ایتالیا میفرستد به این امید که پس از پایان سفر این نوترینوها،تعدادی تاو نوترینو در این پرتو شناسایی شوند.

در 31 می 2010، دانشمندان شناسایی اولین تاو نوترینو را در یک پرتو موئون نوترینو، اعلام کردند.اما این آزمایش نتیجه دیگری نیز داشت،که در صورت درستی،از هدف اصلی آزمایش نیز مهمتر است.در روز بیست و سوم سپتامبر 2011،CERN اعلام کرد که،طبق محاسبات،پرتو نوترینوی مورد آزمایش،مسافت بین گران ساسو و ژنو را با سرعتی بیشتر از سرعت نور طی کرده است.(حرکت سریعتر از نور،از جانب نسبیت،غیر ممکن شمرده میشود.)

این نتیجه از سوی جامعه فیزیک،از جمله دانشمندان درگیر در آزمایش OPERA،با شک و تردید روبرو شده است و قرار است تا در آزمایشگاههای دیگری نیز،با دقتی بیشتر،تکرار شود.همچنین فیزیکدانان قصد تحقیق برای یافتن هرگونه اشتباه ممکن در آزمایش را دارند.