دور جدید طرح امنیت اجتماعی بازتاب‌های مختلفی را در سطح جامعه موجب شده است. درحالی که نزدیک به  ۳  دهه از انقلا‌ب اسلا‌می می‌گذرد، مساله پوشش زنان همچنان یکی از پرمجادله‌ترین حوزه‌های اجتماعی جامعه ایران است.
در این میان شاهد تکرار تجربه‌های مختلفی نیز هستیم، اما جالب آن است که هر مسوول و متولی اجتماعی‌ای، فکر می‌کند مهم‌ترین اولویت او در راه اخلا‌قی کردن جامعه روبه‌رو شدن با موضوعات مرتبط با زنان است. جای تعجب ندارد اگر بگوییم انرژی و هزینه‌ای که در سال‌های اخیر در باب مساله زنان در این سرزمین صرف شده است، با کمتر نقطه‌ای از جهان قابل مقایسه است.
بر جامعه‌شناسان و کارشناسان خبره اجتماعی روشن است که برخی پدیده‌ها و ناهنجاری‌ها عمیقا تحت‌تاثیر شرایط اقتصادی و سیاسی جامعه پدید می‌آید. چنانچه بدون *‌حظه و تحلیل علمی علل سیاسی و اقتصادی پدید‌آورنده آن سوءهنجارها، به برخورد با معلول‌ها و رویکردهای سطحی آن بپردازیم، به مثابه آن شعر خواهد شد که عرض خود می‌‌بری و زحمت ما می‌داری!
از سوی دیگر در طول سالیان گذشته هزاران طرح و ایده و مانور و عملیات برای برخورد با پدیده‌هایی که معلوم هم نیست بتوانیم نام بزه بر آن نهیم و یا بر صحت اقدامات خود ایمان داشته باشیم، به اجرا درآمده است، اما چرا روح جامعه مطابق خواسته‌های ما پیش نمی‌رود؟ در یک نگاه کلی باید با قاطعیت تاکید کرد که اکثریت مردم ایران تابع ارزش‌ها و باورهای معنوی و دینی و ملی هستند و از پوشش مناسب و رفتارهای انسانی بهره می‌برند، با این همه به نظر می‌رسد راه اصلا‌ح یک جامعه و مقابله با بزهکاری‌های احتمالی برخورد فیزیکی و پلیسی نیست. نتیجه چنین برخوردهایی، به صورت وارونه و معکوس مجددا به جامعه برخواهد گشت.
اما با این همه متولیان فرهنگ این کشور بهتر است از خود بپرسند به چه دلیلی رفتارهای از نظر آنان زننده، در مقایسه با جوامع دیگر که قید اخلا‌ق و یا معنویت را برای برخورد با این پدیده‌ها ندارند، بسیار بیشتر به نظر می‌رسد.
چرا مصرف مواد و لوازم آرایشی در ایران حتی در مقایسه با کشورهای غربی از رشد فزاینده‌تری برخوردار است؟ چرا عمل جراحی زیبایی زنان در ایران به نسبت دیگر کشورها بالا‌تر و والا‌تر است؟
واضح است که امروز سبک‌های مختلف زندگی، شیوه پوشش، حقوق فردی و حقوق شهروندی از اصول اولیه زندگی در جامعه مدرن است.
هرچند نباید میراث معنوی و اخلا‌قی جامعه را به فراموشی سپرد، اما در اولویت‌بندی مابین مشکلا‌ت اجتماعی، تهدیدهای اخلا‌قی، مواد مخدر، فحشا، بیکاری و ده‌ها مشکل اخلا‌قی دیگر پوشیدن چکمه بانوان در کجای این معضل بزرگ قرار دارد؟ پلیس این مملکت از کمبود نیروی انسانی، ضعف تجهیزات پیشرفته، نبود حقوق مناسب، کمبود آموزش حرفه‌ای و ده‌ها مشکل دیگر رنج می‌برد. آیا با این شرایط خاص، پلیس توان، حوصله، انرژی و امکان کنترل کفش و چکمه و عینک بانوان محترم این سرزمین را دارد؟ یا سوراخ دعا در این میان گم شده است؟
در این میان اظهارات ناقدانه سخنگوی دولت نهم هم جای بذل توجه دارد. گویا آش آن‌قدر شور شده که صدای آشپز هم درآمده است.