غزل ترسناک

من از طناز رفته در پی هر باد می ترسم
واز رندی که گوید هرچه باداباد می ترسم
اگر فرهاد آمد از پی شیرین ابایی نیست
من از شیرین رفته در پی فرهاد می ترسم
زبس که آخر هر برج وحشتناک می باشد
از آن تیزی برج گندۀ میلاد می ترسم
زدانشگاه غیر ول نمی ترسم ولی افسوس
که از نوع ول آن یا همان آزاد می ترسم
نمی دانم چرا از راشد و مرشد نمی ترسم
ولی از هرکسی که می کند ارشاد می ترسم
چنان گوشم شده پر از فغان و ناله و فریاد
که ازآهنگ شیش و هشت و ریتم شاد می ترسم
جناب گاوما در زندگی همواره می زاید
لذا از زائو و لفظ مبارک باد می ترسم
به این علت که از هر بانک وامی دست و پا کردم
زنام بانک و وام و قسط و استرداد می ترسم
زبس که حرص خوردم معده ام بدجور می سوزد
لذا از خوردن هرچیز حتی باد می ترسم
مخ «جاوید» هم باید کمی شوک داد چون جداً
از این پرحرفی واینگونه استعداد می ترسم

مدیر کل

اگه مدیر کل بشم چی می شه.... مث اونا تپل بشم چی می شه
صاحب رانندۀ مخصوص بشم.... راحت از این صف اتوبوس بشم
هرجور دلم بخواد برم سر کار... کسی دیگه ازم نگیره آمار
منو اگه کسی بخواد ببینه.... باید تو لیست انتظار بشینه
ایل و تبارم بذارم سرکار.... بدم یه پست خوب و نون وآبدار
عمو مدیر مالی و اداری.... عمه معاون حسابداری
خواهر زن لوس و ِتیتیش مامانی..... بره بشه مسئول بایگانی
بی خودی هی به بعضیا گیر بدم.... حقوق بیچاره هارو دیر بدم
به نورچشمیا و پاچه خارا م.... بدم اضافه کار و کلّی انعام
یواش یواش توپیست رانت خواری....بگازونم با ماشین فراری
خلاصه آبی زیر پوستم بره....بشه برام تو زندگی خاطره
ولی یواشکی تو گوش «جاوید».... زنش یه چیزی گفت و کلّی خندید:
یه دوریال بده یه کاسۀ آش... تا مدتی بشین به این خیال باش

زیر میزی


« یکی از بزرگان اهل تمیز».... حکایت نماید زاعجاز میز
که گر چیزی از زیر آن رد شود.... به راه قوانین ما سد شود
دو صد ماده وبند یا تبصره....زاعجاز او حل شود یک سره
فلان مادّه از لطف او نر شود.... ومسئول هم درسش از بر شود
قوانین به پیشش همه خم شوند....صداهای بالا همه بم شوند
همه قفل ها را بود شا!!کلید.... زترسش همه پیش او مثل بید
تمام امورات زشت و خلاف.... وهر اشتباهی وصد جور گاف
زلطفش شود کار خیر و ثواب.... به طوری که هرگز نبینی به خواب
قوی تر زدولت عمل می کند...قضایای پیچیده حل می کند
طرف که نشسته در آن سوی میز .... بگوید که از زیر میزم پلیز
بده آن چه آورده ای ارمغان... به دور از نگاه بد این وآن
تراول ، یورو،پوند،مارک و دلار.... ریال هم اگر بود با خود بیار
زاعجازش از خاک پا می شوی.... زهر گیروداری رها می شوی
و در پیش قانون شوی سرفراز.... بگویی به مسئول آن جا به ناز
که تا قبل ازاینکه روم خانه ام.... لزوم است امضاء شود نامه ام

و« جاوید » گفتا به اهل تمیز.... بده آن چه داری از این زیر میز
وگرنه به هجوی فرارت دهم.... دوخروار لیچار بارت دهم

نكته مهم : كليه اشعاري كه زحمت كپي پيستشو كشيدم از محمد جاويد بود.

نبينم پس فردا برن كپي كنن به اسم خودشو بزنن تو روزنامه ديواري يا Paper Less ادارشون !

بوسه های پنهانی

ساقيا بده جامي زان شراب روحاني
تا دمي برآسايم زين حجاب ظلماني (شیخ بهایی)

ساقیا بنه دامی در مسیرجانانی
تا مچ طرف گیری وقت بوس ِپنهانی
چون که او کند حاشا بی دلیل و بی مدرک
گرچه رد پای بوس مانده برلب مانی
بوسه های پنهانی ،ماندگار اصلاً نیست
می رود به در فوراً مثل بند تنبانی
آن که می دهد پنهان بوسه ای به تو ، حتماً
می دهد به شهلا هم بوسه های شیطانی
گر که روی لبهایش کنتوری شود منصوب
می رسد به صد بوسه در شب زمستانی
یک عدد از آن توست ، باقی اش نمی دانی
مال شهره ای باشد یا از آن تورانی؟
ساکنان قلب او یک نـَه بلکه بیش از صد
پول پیش لازم نیست می دهد به ارزانی
می رود طرف با تو سینما و کافی شاپ
می خورد ولی با او مخفیانه یک رانی
ول کن از همین امروز یار بی وفایی که
می دهد به این و آن بوسه های مجانی
گفت ساقی ای «جاوید » بی خیال مانی باش
کن عطا به ما امشب بوسه های پنهانی؟
آن چه را عوض دارد شکوه را مجالی نیست
می دهد اگر صد تا ، می دهم هزارانی

دانی که چیست دولت، دیدار یــار دیدن
یک چای داغ لب سوز، با قند سرکشیدن

عالی است با مکافات، فوق لیسانس گشتن
وانگه سماق ها را، با دوستان مکیدن

پز میدهی که بازار، از جنس هست لبریز
کو پول و کو درآمد، کو قدرت خریدن

ما روز وشب به ناچار، شبکار و روز کاریم
اما همیشه لنگیم، با این همه دویدن

ای بخت لامروت، تو معرفت نداری
حد و حساب دارد، خوابیدن و کپیدن!

روزی سه چار ساعت، ما و، صف اتوبوس
اما شما و هر روز، در بنزها لمیدن

تو کاهی ای درآمد! خرج است همچنان کوه
داری عجب تخصص، در کار ورپریدن

وقتی که نیست پارتی، قارداش نتیجه یوخدور
در جستجوی کاری، هی گیوه ور کشیدن

پیش رئیس رفتن، سودی جز این ندارد
حرف حساب گفتن، پرت و پلا شنیدن

ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست؟
مدرک لیسانم اینجاست، ولی کار کجاست؟

هر کجایی که من این مدرک خود را بردم
پاسخ آن بود که آن پارتی پولدار کجاست؟

روز و شب هر چه دویدم پی همسر گفتند:
از برای چو تویی همسر و غمخوار کجاست؟

پدر دختره تا دید مرا با فریاد
گفت: اول تو بگو درهم و دینار کجاست؟

خانه در جردن و شمران تو چه داری؟ بچه
پست عنوان تو یا حجره و انبار کجاست؟

ست الماس و گلوبند زمرد که به آن
بکند دختر من فخر در انظار کجاست؟

یک عدد بنز مدل بالای خوشرنگ دو در
تا کند ناز در آن در بر اغیار کجاست؟

اعتیاد ارکه نداری و سلامت هستی
برگی پاکیت از دکتر و بهیار کجاست؟

هر چه فریاد زدم، حرف مرا کس نشنید
که به دادم برسد، گوش بدهکار کجاست؟

نیست چون بهر جوان عیب کنون، حمالم
توی میدان بکنم باربری، بار کجاست؟

مدرک لیسانس خود را بفروشم به دو پول
ایهاالناس، بگویید خریدار کجاست؟